Jeżeli spodziewasz się listy rytmów do nauczenia się, australijskich pieśni czy klasycznego podręcznika gry – szkoda Twojego czasu.

To nie jest szkoła gry, lecz poradnik, który ma pomóc stworzyć własny system nauki. Zawiera garść omówień technik oraz wiedzy na temat grania, a właściwie: mówienia, a nawet śpiewania na didgeridoo.
Przyjąłem założenie, że podstawowym materiałem pracy jest nasz język ojczysty – polski.
Oczywiście można by tę metodę zaadaptować do innych języków, ale pozostałem przy swoim, ponieważ właśnie on wydaje mi się szczególnie bogaty i naturalny dla tego podejścia.

Łukasz „Luka” Hołuj